Spomenik Đinđiću

Spomenik uz zvučnu instalaciju “Strela” posvećen političaru i filozofu Zoranu Đinđiću predstavlja više od umetničkog obeleža jednom čoveku –  spomenik prerasta u „prostor sećanja“ („Lieux de memoire“) koji u sebi nosi naše kolektivno sećanje ne samo na ličnost, već i na delo Zorana Đinđića, pre svega na izgovorene i napisane reči koje, kako naša kolektivna trauma pokazuje, nije imao ko da čuje. Ponuđeno skulptorsko-dramaturško rešenje želi da generiše „prostor sećanja“ kroz skulptorsku i zvučnu instalaciju koja aktivno, vizuelno i mentalno, započinje razgovor sa prolaznicima o ličnosti koju evocira. 

Osim zvučne instalacije koja od posmatrača/slušaoca zahteva aktivnu poziciju, angažman kako bi razabrala izgovorene reči i značenje, tu je fizička forma skulpture koja je izvedena iz opšteg najrazaznatljivijeg i svevremenog vizuelnog simbola: strela koja usmerava pravac kretanja i mišljenja, kao pokazatelj potrebe za fizičkim i mentalnim snalaženjem u okružju. Strela je prekinuta, polomljena, kao što je i život Zorana Đinđića prerano završen. Sama simbolika strele je istovremeno i jasna i višeznačna. Strela je univerzalni simbol za pravac i smer, glava strele se prepoznaje kao simbol prodora – svetlosti, smrti, ljubavi ili spoznaje, povezana je sa simbolima sunca i oštrim ubodima, dok prekinuta, izvijena strela jasno evocira traumu koja ovu strelu (misao, pravac) samo za trenutak ometa, ali je nikada ne zaustavlja, jer strela i tako ozleđena, i tako trajno i nepovratno prekinuta, ipak i dalje stremi gore, nezaustavljivo leti u visine.