| Heartefact Fund | Heartefact Fund | Heartefact Fund | Heartefact Fund
HIPERMNEZIJA (press)
Hartefakt fond i Bitef teatar
HIPERMNEZIJA 
REŽIJA: SELMA SPAHIĆ
Igraju:
ERMIN BRAVO
JELENA ĆURUVIJA-ĐURICA
MAJA IZETBEGOVIĆ
TAMARA KRCUNOVIĆ
DAMIR KUSTURA
SANIN MILAVIĆ
MILICA STEFANOVIĆ
ALBAN UKAJ
PRODUKCIJA: ANDREJ NOSOV; IZVRŠNA PRODUKCIJA: MILICA MILIĆ; DRAMATURGIJA: NATAŠA GOVEDARICA, FILIP VUJOŠEVIĆ; SCENOGRAFIJA, KOSTIM: SANJA DŽEBA, SARADNICA NA KOSTIMU I SCENOGRAFIJI: EMINA KUJUNDŽIĆ; SCENSKI POKRET: DALIJA AĆIN; MUZIKA: DRAŠKO ADŽIĆ; KOREPETITOR: MILENA MORAVČEVIĆ; DIZAJN SVETLA: MILAN TVRDIŠIĆ; VJ: GORAN BALABAN; ASISTENTI PRODUKCIJE: ADMIR CRVČANIN, KRISTIJAN ŠUJEVIĆ; MAJSTOR SVETLA: RADOVAN SAMOLOV;
MAJSTOR TONA: MIROLJUB VLADIĆ; INSPICIJENT: MAJA JOVANOVIĆ;
Predstava je nastala uz podršku Rokfeler fondacije, Ministarstva kulture Republike Srbije, Kancelarije za mlade grada Beograda, u saradnji sa Inicijativom mladih za ljudska prava, Narodnim pozorištem Sarajevo i Malim pozorištem ”Duško Radović” iz Beograda.
Premijera: 7. maj 2011. Bitef teatar, Beograd
Učešće na festivalima: BITEF 2011, MESS 2011 (Nagrada žirija Međunarodne asocijacije pozorišnih kritičara)
REDITELJKA O PREDSTAVI
Dokumentarno pozorište, jer je istovremeno uzbudljivo i uznemirujuće. Dokumentarne predstave koje sam gledala u proteklih nekoliko godina su na poseban način utjecale na mene (predstave Rimini Protokolla, Sanje Mitrović, Illay den Boera, u određenoj mjeri i Need Company-ja…). Specifično su pozorišno istinite, pored toga što gledate i slušate o događajima koji su se stvarno odigrali, autori i autorice u pravilu istraže dijelove svoje biografije koji se teško priznaju. Meni je u pozorištu upravo to najuzbudljivije, spremnost da se suočiš sa vlastitim mrakom, strahovima, predrasudama, vlastitom mržnjom i vlastitim zrnima zla. Jer to svi imamo, bilo osvješteno ili ne. I tu za mene leži i društvena odgovornost u pozorištu. U određenom smislu suočavanje- prvo pojedinačno i vlastito, da bismo mogli govoriti o kolektivnom.
Intimna historija. Mene je upravo to zanimalo. Ona je za osam ljudi koje gledamo na sceni nužno obilježena ekstremnim društveno-političkim okolnostima. Ali i dalje me je zanimala intimna historija. Dobro, historijske činjenice su tu (iako ih sukobljene strane različito tretiraju), ali šta se tebi događalo? A tebi? Kako si ti to tada vidio/vidjela, sa pet, deset ili trinaest godina? Znala sam da ću spajanjem ljudi iz Sarajeva, Beograda i Prištine i bavljenjem njihovim biografijama nužno dobiti politički kontekst. Htjela sam da on bude prisutan kroz predstavu baš onoliko koliko je obilježio živote osmero djece ili adolescenata u to vrijeme. Iz njihove vizure, u tadašnjem trenutku, bez komentara iz današnjice. Tih dvadeset godina su većina života ili cijeli život za autorski tim. Ostavile su nepovratne posljedice i nebrojene ožiljke. Ali je to istovremeno naš život, jedina stvarnost koju smo odrastajući poznavali. I ti individualni doživljaji, pogled na svijet djece koja odrastaju u ekstremnim okolnostima, to je ono što me zanima.
Tok procesa je bilo teško predvidjeti. Metodologija rada je postojala, ali materijal za predstavu je osam života, tu postoji toliko rukavaca u koje se može skrenuti. Selekcija materijala je bila bolan proces, jer se zaista moglo napraviti nekoliko predstava. Meni lično je bilo najkomplikovanije događaje estetizirati, a ostati vjerna dokumenarnosti. Ništa što je ušlo u predstavu nije fikcija. Ni dijalozi, koji su se ili tačno tako odvili ili izašli iz ponuđenog materijala za improvizacije– dnevničkih zapisa, pisama ili svakodnevnog života porodica. Bilo mi je bitno da zadržim autentičnost istovremeno govoreći pozorišnim jezikom da bi sve dobilo univerzalnu ravan. Glumcima se lični materijal sa tokom procesa pretvarao u scenske zadatke i otklon koji su morali postići je jako značajan. Bitno je publici ne nametati vlastiti stav, emociju ili komentar. Ostaviti im prostora da sami zaključuju. To zvuči jednostavnije nego što jeste, kada govorite o događajima koji su se vama desili. Treba biti objektivan u okviru vlastite subjektivnosti.
Selma Spahić
ŠTA JE HIPERMNEZIJA?
Hipermnezija je pojačana sposobnost pamćenja određenih događaja. Pojačana sposobnost pamćenja je najćešće povezana sa afektivno obojenim stanjima (izrazito ugodna ili neugodna iskustva). U životu često želimo da zaboravimo neke neugodne situacije iz svojih života, ali nam to otežavaju intenzivne emocije koje prate naša sećanja…
O PROCESU
Predstava ”Hipermnezija” je, na mnogo načina, predstavljala potpuno novo iskustvo za sve učesnike u njenom stvaranju. Od činjenice da se radi o prvoj pozorišnoj produkciji nezavisne kulturne fondacije, preko toga da se proces odvijao u dva grada (Beogradu i Sarajevu), zaključno sa tim da je angažman na ovoj predstavi, u mnogim svojim fazama, značio suočavanje sa sopstvenim odrastanjem, strahovima i slabostima, često veoma bolno. To naravno najviše važi za glumce, koji su konstantno bili izloženi svim mogućim efektima stvaranja predstave kojoj je rediteljka Selma Spahić za primarni cilj namenila da bude do kraja autentična i iskrena. Iako dokumentaristički pristup pozorištu nije nov, čak ni na ovim prostorima, od početka je bilo jasno da, ako tražite od glumaca da ponude najstresnije događaje iz detinjstva i mladosti kao građu za dramsku radnju, morate biti spremni na veoma osetljiv put do premijere.
Kada je počinjala pripreme za rediteljski rad, Spahićeva je uputila molbu poznanicima da napišu pismo u kome saopštavaju bliskoj osobi nešto što nikada nije rečeno, što inače nikada ne bi izgovorili. Ogromna većina ovih pisama je bila upućena roditeljima. Odatle i ideja da, ako se već radi predstava o stvarima koje su prećutane, to mora biti predstava o porodici, odnosu prema roditeljima, onome što određuje čoveka u periodu odrastanja i presudno uticče na formiranje identiteta.
Jedan od izazova ovakvog pristupa pozorištu je bio i da se okupi glumačka ekipa koja je spremna da radi na granici između privatnog i profesionalnog, da istražuje sebe i suočava se sa sopstvenim životima. U tom smislu, Selma se oslonila na grupu vodećih glumaca iz Sarajeva (Ermin Bravo, Maja Izetbegović, Damir Kustura, Sanin Milavić, Alban Ukaj), ali i glumice iz Beograda koje je odabrala u nekoliko krugova selekcije koji su podrazumevali dugačke intervjue (Jelena Ćuruvija, Tamara Krcunović, Milica Stefanović).
U prvom, sarajevskom delu procesa, glumci su svakodnevno dolazili na probu sa pričama iz svojih života za koje su smatrali da su obeležile njihovo odrastanje i odnos prema roditeljima. Ove priče su transponovane u scenske improvizacije, monologe i scene. U drugom delu procesa, u Beogradu, obimna građa iz njihovih života je organizovana u celinu, sistematizovana i prilagođena pozorišnim sredstvima izražavanja. Kako se bližio dan premijere, tako je osetljivost građe postajala sve očiglednija. U momentu kada postajete svesni da ćete pred publikom, potpuno ogoljeni, izgovarati najintimnije detalje iz svog života, one koje možda nikome niste ispričali, počinjete da osećate strah, ali i neobično uzbuđenje. Glumci predstave ‘’Hipermnezija’’ su sve vreme igrali na tankoj žici između pozorišnog i privatnog, univerzalnog i egzibicionističkog, lirskog i patetičnog, osećajući ogromnu odgovornost da se, ni u jednom momentu, ne okliznu na pogrešnu stranu.
‘’Predstava ima namjeru da bude vrlo direktna, ali istovremeno ima više ispovijedni, nego napadački karakter. Akcenat nije na onima kojima je trebalo biti upućeno ono što je bilo prešućeno, nego na osobama koje progovaraju. Upravo zato što nije jednostavno progovoriti. To može promijeniti cijeli život.’’ – kaže Spahićeva.
Selma Spahić
Selma Spahić rođena je 1986. godine. Diplomirala je režiju na Akademiji scenskih umjetnosti u Sarajevu sa predstavom ‘’Buđenje proljeća’’ po tekstu Franka Vedekinda. Režirala je ‘’Utjecaj gama zraka na sablasne nevene’’ Paula Zindela, ‘’Pobjedu’’ Lade Kaštelan, ‘’Let iznad kukavičjeg gnijezda’’ Dejla Vasermana, ‘’Usamljeni Zapad’’ Martina Mekdone, ‘’Bolest porodice M’’ Fausta Paravidina, ‘’Kako sam naučila da vozim’’ Paule Vogel. ‘’Buđenje proljeća’’ nagrađeno je Specijalnom nagradom žirija za rediteljsko istraživanje na Internacionalnom teatarskom festivalu MESS, te je kao i ‘’Usamljeni Zapad’’ u sklopu MESS-a dobilo nagradu Hrabri novi svijet, magazina Dani. Predstava ‘’Pobjeda’’ dobila je nagradu za najbolju režiju, na XXVI Pozorišnim susretima u Brčkom. ‘’Usamljeni Zapad’’ i ‘’Kako sam naučila da vozim” dobile su “Ključ tmače” za najbolje predstave u celini u BiH u 2009. i 2010. godini.
Ermin Bravo
Rođen u Sarajevu 1979. godine. Zaposlen na Akademiji scenskih umjetnosti u Sarajevu kao docent na predmetu Gluma. Dobitnik je većeg broja regionalnih i internacionalnih glumačkih nagrada. Ostvario je zapažene uloge u filmovima ”Cirkus Kolumbija” Danisa Tanovića (2010), ”Na putu” Jasmile Žbanić (2009), ”Grbavica” Jasmile Žbanić (2005), ”Remake” Dina Mustafića (2002). U pozorištu je ostvario veliki broj značajnih uloga u predstavama MTM-a iz Mostara, Jugoslovenskog dramskog pozorišta iz Beograda, kao i svih značajnijih pozorišnih kuća iz Sarajeva (SARTR, Narodno pozorište, Kamerni teatar 55, Pozorište mladih Sarajevo).
Jelena Ćuruvija Đurica
Rođena u Beogradu 1976. godine. Akademiju Umetnosti u Novom Sadu upisala 1996. godine u klasi profesora Bore Draškovica. Po završetku Akademije radila u vojvođanskim pozorištima (Sombor, Subotica, Novi Sad, Vršac). Od 2002. godine živi i radi u Beogradu. Igrala u predstavama: ‘’Anđeli u Americi’’, ‘’Rugoba’’, ‘’Za sada nigde’’, ‘’Eling’’, ‘’Zamak’’ ‘’Dragi tata’’, ‘’Posle zabave’’, ‘’Prometej u okovima’’, ‘’Kazimir i Karolina’’, ‘’Porodične priče’’, ‘’Igra ludosti’’, ‘’Oliver Tvist’’, kao i u serijama i filmovima ‘’Lisice’’, ‘’Totalno novi talas’’, ‘’Žurka’’, ‘’Gorki plodovi’’, ‘’Žena na Suncu’’.
Maja Izetbegović
Rođena u Sarajevu 1985. godine. Diplomirala na Akademiji scenskih umjetnosti u Sarajevu 2008. godine. Trenutno član ansabla Kamernog teatra 55. Ostvarila je zapažene uloge u predstavama ‘’Elijahova stolica’’ u režiji Borisa Lješevića (JDP, Beograd), ‘’Bolest porodice M’’ u režiji Selme Spahić (Kamerni teatar 55), ‘’Nora’’ u režiji Harisa Pašovića (East West cenatar, Sarajevo), kao i mnogim dugim. Dve godine bila član glumačkog ansabla East West theatre company. Trenutno članica ansambla Kamernog teatra 55. Dobitnica je godišnje nagrade Jugoslovenskog dramskog pozorišta za ulogu Alme Filipović u predstavi ‘’Elijahova stolica’’.
Tamara Krcunović
Diplomirala glumu 2000. godine na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu u klasi profesorke Gordane Marić. Specijalizirala se na Conservatoire National Superieur d’ Art Dramatique u Parizu. Ostvarila veći broj zapaženih pozorišnih uloga u Francuskoj (’’Romeo i Julija’’, ’’Staklena menažerija’’, ”Mnogo buke ni oko čega”, ”Bele noći”) . U domaćim pozorištima, između ostalog, igrala u predstavama ’’Svici’’ (Atelje 212, Beograd), ’’Koda’’ (Pozorište na Terazijama), ’’Osma sednica ili život je san’’ (Filmski grad), ’’Razvaljivanje’’, ’’Red vožnje Andreasa Sama’’ (Jugoslovensko dramsko pozorište).
Damir Kustura
Rođen 1981. godine u Rogatici. Diplomirao predstavom “Balkanski špijun” Dušana Kovačevića pod mentorstvom Alena Muratovića na Akademiji scenskih umjetnosti u Sarajevu , odsjek za glumu, u klasi profesora Izudina Bajrovića i Admira Glamočaka, 2007. godine. Od 2008. godine stalni član ansambla Pozorišta mladih u Sarajevu u kojem igra predstave “Djeca sa CNNa”, “Bumbar car i car Vodonošar”, “Aladin” , “Bura”, “Skapino”, “Mačak u čizmama”, “Kokoška”, “Bor visok do neba” . U Narodnom pozorištu u Sarajevu igrao u predstavama “Jedan čovjek i jedna žena”, “Prvi put s ocem na izbore”, “Tvrđava”, “Samoubica”, “Mortal Kombajn”,’’Legenda o Ali – paši“ , “Zenidba”. Od 2010. voditelj radionica glume za srednjoškolce.
Sanin Milavić
Rodio se u Sarajevu gdje je završio Akademiju scenskih umjetnosti 2005. godine . Od 2007. godine zaposlen u Pozorištu mladih Sarajevo, gde je ostvario najveći broj svojih uloga, među kojima su: Gus, ”Dumb Waitor” (Harold Pinter); Hans Rilov, ”Buđenje proljeća” (Frank Wedekind); Katagiri, ”Super-žaba spašava Tokio” (Haruki Murakami) Gavrilo Princip, ”Vremenski Tunel” (Nenad Veličković); Skapino, ”Skapino” (Moliere), Gazda, ”Mousefuckers” (Almir Imširević); Valene Connor, ”Usamljeni zapad” (Martin McDonagh), Dragan, ”Belvedere” (Ahmed Imamović i Aida Pilav). Dobitnik je nagrade za najboljeg mladog glumca za ulogu ”Gazde” u predstavi ”Mousefuckers” na 26. susretima pozorišta BiH u Brčkom, kao i nagrade ”Prsten tmače” za najbolju mušku ulogu u BH predstavama u 2009. godini, za ulogu ”Gazde” u predstavi ”Mousefuckers”.
Milica Stefanović
Diplomirala u klasi profesora Nebojše Dugalića na Akademiji Umetnosti u Beogradu. Igrala u predstavama: “Osvrni se u gnevu” (Zvezdara teatar, 2009), “Analfabeta” (FDU, 2008), “Radni naslov” (Teatar Kult, 2008), “Tajna crnih očiju” (Teatar Kult, 2010), “Noć” (U.K. Parobrod, 2010). Glumila u desetak studentskih filmova. Zaposlena je u Hartefakt fondu iz Beograda u okviru kulturnog programa. Autorka je programa edukacije mladih beogradskih srednjoškolaca u okviru škole pokreta i govora.
Alban Ukaj
Rođen 1980. godine u Prištini, gde je završio srednju i srednju muzičku školu. Studirao je glumu na Fakultetu dramskih umetnosti u Prištini, u klasi Faruka Begolija do 2001. godine, kada prelazi u Sarajevo i završava Akademiju scenskih umjetnosti Sarajevo, u klasi Aleksandra Jevđevića. Ostvario uloge u većem broju filmova i televizijskih serija. U pozorištu igrao u predstavama SARTRA-a (”Ana Karenjina”, ”Nevjesta od kiše”), Kamernog teatra 55 (”Aristotel u Bagdadu”, Četvrta sestra”, ”Velika bijela zavera”), kao i mnogih drugih pozorišta u Bosni i Hercegovini, Kosovu i regionu.
Dalija Aćin
Rođena 1974. godine. Diplomirala je u Baletskoj školi Lujo Davičo i sticala znanje i prakse iz oblasti savremenog plesa kroz mnogobrojne radionice u Evropi. Svoje koreografske radove predstavila je na festivalima u zemlji i inostranstvu (Impulstanz, URB Festival, Les Particules, Tanz im August, Tazntendezen, Mladi levi, Tjedan suvremenog plesa, Oppla, Performa, BITEF, BELEF, Infant …) i sarađivala sa internacionalnim koreografima. Dobitnica je prestižne nagrade Impulstanz festivala -“Prix Jardin d’ Europe” (2008) kao i Nagrade za istraživanje mogućnosti graničnih pozorišnih oblasti Infant Festivala (2007) za predstavu “Handle with great care”. Autor je predstave za decu “Knjiga lutanja”, (2008) koja je nagradjena na festivalu TIBA i predstave “Neke vrlo važne stvari”, (2010) namenjene bebama. Saradjivala je sa pozorišnim rediteljima kao sto su Aleksandar Popovski, Nebojsa Bradić, Goran Marković, Anja Suša, Robert Raponja. Ko-osnivač je i koordinator Stanice Servisa za savremeni ples, ko-osnivač programa Nomad Dance Academy.
Nataša Govedarica
Završila je dramaturgiju na Akademiji scenskih umjetnosti u Sarajevu 2003. godine. Autorka je nagrađene radio-drame „Obična priča“, koja je, kao i drama „Nepovrat“, realizovana na BH Radio 1. Koautorka je predstave „Samoubice“ u režiji Gojka Bjelca u produkciji Fondacije „Mirna Filipan“. Njena magistrska teza o relaciji filma i ljudskih prava objavljena je kao jedan od najboljih radova u generaciji 2005/2006 Centra za interdisciplinarne postiplimske studije Univerziteta u Sarajevu. Više godina je uređivala filmski program akademskog kursa „Ratni zločin, genocid i sjećanje“ na Interuniverzitetskom centru u Dubrovniku. Sarađivala je sa Sarajevo Film Festivalom, u sekciji dokumentarni film i nagrada za ljudska prava. Od 2008. godine živi i radi u Beogradu.
Filip Vujošević
Diplomirao dramaturgiju na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu. Izvedene drame: ’’Fakebook’’ (grupa autora, Bitef teatar, 2011) ’’Ronalde, razumi me’’ (2009, Narodno pozorište u Beogradu) ’’Hamlet Hamlet Eurotrash’’ (2008, Pozorište na Terazijama), ’’Halflajf’’ (2005, Blue Elephant Theatre, London; Atelje 212), ’’Fake Porno’’ (grupa autora, Bitef teatar, 2005), ’’Dan Dž’’ (BDP, 2002). Dobitnik nagrade za najbolji savremeni komediografski tekst (’’O propasti srpske radničke porodice’’) na festivalu ‘’Dani komedije’’ u Jagodini 2002. Dobitnik Specijalne Sterijine nagrade za komad ’’Halflajf’’, 2006. Drama ’’Ronalde, razumi me’’ osvojila prvu nagradu na Konkursu Sterijinog pozorja za savremeni dramski tekst, 2008.godine. Radi u nezavisnoj fondaciji Hartefakt fond u iz Beograda kao koordinator kulturnog programa.
Sanja Džeba
Rođena u Banja Luci. Diplomirala na Fakultetu primenjenih umetnosti u Beogradu na odseku za scenografiju. Dobila stipendiju francuske vlade (1986-1988), staž u pariskoj operi Garnier i praktični rad enterijera caffe ’’Theatre’’ u Theatre 95 u Parizu. Pohađa International School Jacque Lecoq na odseku za scenografe LEM (Laboratorija prostora i pokreta). Od 1981. godine radi kao scenograf i kostimograf u pozorištu, na filmu i televiziji u BiH i na teritoriji bivše Jugoslavije. U periodu od 1992. do 2005. godine živi i radi u Parizu. Zahvaljujući mnogobrojnim kostimografijama u pozorištu, ostvaruje status samostalnog umetnika po pravilniku francuskog zakona o umetnicima. Od 2005. godine živi i radi u Sarajevu.
Emina Kujundžić
Rođena 1980. godine u Kairu, Egipat. Završila je Akademiju likovnih umjetnosti u Sarajevu 2003. godine. Živi i radi u Sarajevu. Od 2003. godine radi u pro.ba, organizaciji koja se bavi multimedijom i produkcijom. Dobitnica je više nagrada iz oblasti produkcije. Radi kao kostimograf i scenograf na filmu i pozorištu, kao i u video produkciji. Autorka više samostalnih umetničkih izložbi.
Draško Adžić
Apsolvent kompozicije na Fakultetu muzičke umetnosti u klasi profesorke Isidore Žebeljan. Dela su mu izvođena u Srbiji, Makedoniji, Hrvatskoj, Austriji, Češkoj, Holandiji, Belgiji i Engleskoj. Učestvovao je na značajnim festivalima među kojima su 24. Muzički biennale Zagreb, prva Internacionalna konvencija kompozitora horske muzike u Hentu (Belgija) te i u okviru glavne selekcije na festivalu Gaudeamus Music Week 2009 u Amsterdamu. Bavi se primenjenom muzikom i često piše za pozorište, televiziju i film, kao i za različite video radove. Stipendista je Dartington fondacije iz Engleske zahvaljujući kojoj je 2008. godine učestvovao na majstorskom kursu filmske muzike koji je držao Migel Mera, profesor Kraljevskog koledža u Londonu. Nastupa kao pijanista, pevač i dirigent u Srbiji i inostranstvu, interpretirajući svoja i dela svojih kolega a povremeno je aktivan i kao organizator koncerata savremene muzike u Beogradu.
Trejleri:
30′ http://www.youtube.com/user/Heartefact?blend=6&ob=5#p/u/3/pDvNJS7JmTg
40′ http://www.youtube.com/user/Heartefact?blend=6&ob=5#p/a/u/2/0laIr41qp7Q
55′ http://www.youtube.com/user/Heartefact?blend=6&ob=5#p/a/u/1/tv9rYQM5gLU